Netflix zrobił świetną „Lalkę”. Tylko „Lalki” w niej prawie nie ma

„Lalka” to lektura z epoki pozytywizmu. Nie wiem, czy tego jeszcze uczą w szkołach, ale były to ideały pracy, poświęcenia, altruizmu. Zderzały się wówczas z dogorywającym romantyzmem, którego tyle jeszcze miał w sobie Rzecki, ale i sam Wokulski.

W serialu za to jedyną motywacją skłaniającą bohaterów do działania wydaje się skrajny egoizm. Stąd postaci takie jak Rzecki, Ochocki (altruizm), pani Stawska (poświęcenie), studenci (nihilistyczny, a więc bezinteresowny humor) czy wreszcie sam Wokulski zostały przerobione na skrajnych egoistów, goniących wyłącznie za własnym interesem, co – jak rozumiem – jest ukłonem w stronę współczesnego widza i jego zdolności pojmowania świata, albo zniknęły w ogóle.

W tej wersji „Lalka” to perypetie będące wynikiem gry interesów, prawie wyłącznie finansowych. I z tej perspektywy urozmaicenie akcji oraz jej niesamowite zwroty są jak najbardziej uzasadnione i trafne. Akcja zapełnia pustkę po nieistniejących ideałach.

W sumie serial ogląda się znakomicie. Piękne są scenografia i kostiumy. Serial jest świetnie napisany, wyreżyserowany i zagrany, choć różnicy między arystokratą a subiektem nie widać żadnej. A przecież właściwie o tym powieść „Lalka” jest.

Podsumowując: szczerze polecam „Lalkę” Pawła Maślony jako dobrą rozrywkę. Jest to „Lalka” na miarę naszych czasów, potrzeb i możliwości. I w tym zakresie działa bez zarzutu.

„Lalki” – lektury szkolnej, z jej świadectwem epoki, pozytywizmem i romantyzmem oraz jej tajemnicą – nie ma.

MD