Koniec bajek o resecie TK. PiS i Nawrocki wolą zgliszcza, dlatego Tusk musiał wjechać z buta

Bajki o resecie dla naiwnych

Posłuchajcie salonowych mędrków i symetrystów. Od miesięcy powtarzają tę samą mantrę: „zróbmy reset”, „usiądźmy do okrągłego stołu”, „zmieńmy konstytucję w zgodzie”. Brzmi pięknie, prawda? Tyle że to czysta mrzonka. Ci ludzie kompletnie nie rozumieją, w jakiej grze biorą udział.

Wydaje im się, że po drugiej stronie siedzą zatroskani państwowcy. Myślą, że wystarczy uśmiech, kompromis i uściśnięcie dłoni. Otóż nie. Jarosław Kaczyński i jego nominaci nie po to przez osiem lat betonowali aleję Szucha, żeby teraz oddać cokolwiek walkowerem.

Dla nich prawo nigdy nie było celem. Było wyłącznie pałką na przeciwników i tarczą dla swoich. Kto tego do dzisiaj nie pojął, powinien natychmiast zrezygnować z pisania o polskiej polityce.

Zasada spalonej ziemi

Spójrzcie na Karola Nawrockiego i całe zaplecze PiS. Ich plan jest banalnie prosty, choć porażający w swojej bezczelności. Trybunał Konstytucyjny ma rację bytu tylko wtedy, gdy klepie ich zachcianki. Gdy orzeka pod dyktando partii, unieważnia unijne traktaty i gwarantuje bezkarność byłej władzy.

Gdy tylko PiS traci nad nim kontrolę, włącza tryb spalonej ziemi. Wolą, żeby ten budynek zarósł chwastami. Wolą, żeby sędziowie skakali sobie do gardeł, a strona internetowa leżała martwa. Wolą całkowity paraliż państwa, niż jeden wyrok wydany przez niezależny skład.

Dlaczego? Bo zrujnowany TK to dla nich wymarzona sytuacja. Każdy wyrok można wtedy wyśmiać. Każdą nową ustawę rządu można zablokować lub nazwać „nielegalną”. W chaosie żyje im się najlepiej. Praworządny, sprawny sąd to dla nich polityczny wyrok śmierci.

Z piromanami nie gra się w szachy

Przez ostatnie miesiące próbowano w białych rękawiczkach. Były apele, uchwały Sejmu, cierpliwe czekanie na opamiętanie. I co to dało? Dokładnie nic. Bogdan Święczkowski i jego koledzy okopali się w gabinetach i blokowali nawet uchwalenie budżetu własnej instytucji. Uznali, że skoro władza się zmieniła, to Trybunał po prostu przestanie orzekać.

Czy w takiej sytuacji można dalej dyskutować o doktrynach prawnych? Nie bądźmy śmieszni. Gdy ktoś podpala ci dom, nie pytasz go o zgodę na odkręcenie gaśnicy. Bierzesz sprzęt i gasisz pożar.

Dlatego powołanie się na art. 130 i odsunięcie partyjnych nominatów to nie żaden zamach. To twarda, sanitarna konieczność. Tusk zrozumiał coś, czego kawiarniani prawnicy boją się wypowiedzieć na głos: tego węzła nie da się rozplątać palcami. Trzeba go przeciąć mieczem.

Siła albo bezprawie

Bądźmy ze sobą bezwzględnie szczerzy. Alternatywa jest tylko jedna. Albo państwo pokaże kły i przywróci ład metodami bezwzględnymi, albo TK nie będzie wcale. PiS z Nawrockim na czele będą wrzeszczeć o „zamachu na demokrację”. Będą biegać do kamer i sypać paragrafami, które sami wcześniej deptali butami.

Niech krzyczą. Ich wrzask to najlepszy dowód na to, że cios trafił w sedno. Donald Tusk wreszcie przestał przepraszać, że żyje i wyciągnął wnioski z lat bezsilności.

Demokracja, która boi się użyć siły w obronie własnych instytucji, jest tylko pustą fasadą. Czas salonowych dylematów minął. Albo odzyskamy Trybunał twardą ręką, albo oddamy Polskę w ręce ludzi, którzy marzą o wiecznym bezprawiu. Trzeciej drogi po prostu nie ma.